enfurir
Indicatiu Subjuntiu Imperatiu Formes no personals Definició
Mode indicatiu
Present
| enfureixo (cent.), enfuresc (val., bal.), enfurisc (val.) |
| enfureixes, enfurixes (val.) |
| enfureix, enfurix (val.) |
| enfurim |
| enfuriu |
| enfureixen, enfurixen (val.) |
Perfet
| he enfurit |
| has enfurit |
| ha enfurit |
| hem enfurit |
| heu enfurit |
| han enfurit |
Imperfet
| enfuria |
| enfuries |
| enfuria |
| enfuríem |
| enfuríeu |
| enfurien |
Plusquamperfet
| havia enfurit |
| havies enfurit |
| havia enfurit |
| havíem enfurit |
| havíeu enfurit |
| havien enfurit |
Passat simple
| enfurí |
| enfurires |
| enfurí |
| enfurírem |
| enfuríreu |
| enfuriren |
Passat perifràstic
| vaig enfurir |
| vas (vares) enfurir |
| va enfurir |
| vam (vàrem) enfurir |
| vau (vàreu) enfurir |
| van (varen) enfurir |
Passat anterior
| haguí enfurit |
| hagueres enfurit |
| hagué enfurit |
| haguérem enfurit |
| haguéreu enfurit |
| hagueren enfurit |
Passat anterior perifràstic
| vaig haver enfurit |
| vas haver enfurit |
| va haver enfurit |
| vam haver enfurit |
| vau haver enfurit |
| van haver enfurit |
Futur
| enfuriré |
| enfuriràs |
| enfurirà |
| enfurirem |
| enfurireu |
| enfuriran |
Futur perfet
| hauré enfurit |
| hauràs enfurit |
| haurà enfurit |
| haurem enfurit |
| haureu enfurit |
| hauran enfurit |
Condicional
| enfuriria |
| enfuriries |
| enfuriria |
| enfuriríem |
| enfuriríeu |
| enfuririen |
Condicional perfet
| hauria (haguera) enfurit |
| hauries (hagueres) enfurit |
| hauria (haguera) enfurit |
| hauríem (haguérem) enfurit |
| hauríeu (haguéreu) enfurit |
| haurien (hagueren) enfurit |
Mode subjuntiu
Present
| enfureixi, enfuresca / enfurisca (val.), enfuresqui (bal.) |
| enfureixis, enfuresques / enfurisques (val.), enfuresquis (bal.) |
| enfureixi, enfuresca / enfurisca (val.), enfuresqui (bal.) |
| enfurim, enfuriguem (bal.) |
| enfuriu, enfurigueu (bal.) |
| enfureixin, enfuresquen / enfurisquen (val.), enfuresquin (bal.) |
Perfet
| hagi (haja) enfurit |
| hagis (hages) enfurit |
| hagi (haja) enfurit |
| hàgim (hàgem) enfurit |
| hàgiu (hàgeu) enfurit |
| hagin (hagen) enfurit |
Imperfet
| enfurís, enfurira (val.) |
| enfurissis, enfurires (val.), enfurisses |
| enfurís, enfurira (val.) |
| enfuríssim, enfurírem (val.), enfuríssem |
| enfuríssiu, enfuríreu (val.), enfurísseu |
| enfurissin, enfuriren (val.), enfurissen |
Plusquamperfet
| hagués (haguera) enfurit |
| haguessis (hagueres) enfurit |
| hagués (haguera) enfurit |
| haguéssim (haguérem) enfurit |
| haguéssiu (haguéreu) enfurit |
| haguessin (hagueren) enfurit |
Mode imperatiu
Present
| enfureix, enfurix (val.) |
| enfureixi, enfuresca / enfurisca (val.), enfuresqui (bal.) |
| enfurim, enfuriguem (bal.) |
| enfuriu |
| enfureixin, enfuresquen / enfurisquen (val.), enfuresquin (bal.) |
Formes no personals
Formes no personals
| Infinitiu | enfurir |
|---|---|
| Infinitiu compost | haver enfurit |
| Gerundi | enfurint |
| Gerundi compost | havent enfurit |
| Participi | enfurit , enfurida , enfurits , enfurides |
Definició
Forma alternativa a enfuriar
La definició del verb prové del Viccionari i està sotmesa a les condicions de la llicència Creative Commons Reconeixement-CompartirIgual (CC BY-SA 3.0). Podeu millorar-la editant la seva entrada al Viccionari.
Abreviatures
- cent. forma verbal d'ús en la variant central i nord-occidental
- val. forma verbal d'ús en la variant valenciana
- bal. forma verbal d'ús en la variant balear
- ort. pre-2017. forma vàlida en l'ortografia anterior a l'any 2017