venir
Indicatiu Subjuntiu Imperatiu Formes no personals Definició
Mode indicatiu
Present
| vinc, venc (bal.), vénc (bal.) |
| vens, véns |
| ve |
| venim |
| veniu |
| venen, vénen |
Perfet
| he vingut, he vengut (bal.) |
| has vingut, has vengut (bal.) |
| ha vingut, ha vengut (bal.) |
| hem vingut, hem vengut (bal.) |
| heu vingut, heu vengut (bal.) |
| han vingut, han vengut (bal.) |
Imperfet
| venia |
| venies |
| venia |
| veníem |
| veníeu |
| venien |
Plusquamperfet
| havia vingut, havia vengut (bal.) |
| havies vingut, havies vengut (bal.) |
| havia vingut, havia vengut (bal.) |
| havíem vingut, havíem vengut (bal.) |
| havíeu vingut, havíeu vengut (bal.) |
| havien vingut, havien vengut (bal.) |
Passat simple
| vinguí, venguí (bal.) |
| vingueres, vengueres (bal.) |
| vingué, vengué (bal.) |
| vinguérem, venguérem (bal.) |
| vinguéreu, venguéreu (bal.) |
| vingueren, vengueren (bal.) |
Passat perifràstic
| vaig venir / vindre |
| vas (vares) venir / vindre |
| va venir / vindre |
| vam (vàrem) venir / vindre |
| vau (vàreu) venir / vindre |
| van (varen) venir / vindre |
Passat anterior
| haguí vingut, haguí vengut (bal.) |
| hagueres vingut, hagueres vengut (bal.) |
| hagué vingut, hagué vengut (bal.) |
| haguérem vingut, haguérem vengut (bal.) |
| haguéreu vingut, haguéreu vengut (bal.) |
| hagueren vingut, hagueren vengut (bal.) |
Passat anterior perifràstic
| vaig haver vingut, vaig haver vengut (bal.) |
| vas haver vingut, vas haver vengut (bal.) |
| va haver vingut, va haver vengut (bal.) |
| vam haver vingut, vam haver vengut (bal.) |
| vau haver vingut, vau haver vengut (bal.) |
| van haver vingut, van haver vengut (bal.) |
Futur
| vindré, vendré (bal.) |
| vindràs, vendràs (bal.) |
| vindrà, vendrà (bal.) |
| vindrem, vendrem (bal.) |
| vindreu, vendreu (bal.) |
| vindran, vendran (bal.) |
Futur perfet
| hauré vingut, hauré vengut (bal.) |
| hauràs vingut, hauràs vengut (bal.) |
| haurà vingut, haurà vengut (bal.) |
| haurem vingut, haurem vengut (bal.) |
| haureu vingut, haureu vengut (bal.) |
| hauran vingut, hauran vengut (bal.) |
Condicional
| vindria, vendria (bal.) |
| vindries, vendries (bal.) |
| vindria, vendria (bal.) |
| vindríem, vendríem (bal.) |
| vindríeu, vendríeu (bal.) |
| vindrien, vendrien (bal.) |
Condicional perfet
| hauria (haguera) vingut, hauria (haguera) vengut (bal.) |
| hauries (hagueres) vingut, hauries (hagueres) vengut (bal.) |
| hauria (haguera) vingut, hauria (haguera) vengut (bal.) |
| hauríem (haguérem) vingut, hauríem (haguérem) vengut (bal.) |
| hauríeu (haguéreu) vingut, hauríeu (haguéreu) vengut (bal.) |
| haurien (hagueren) vingut, haurien (hagueren) vengut (bal.) |
Mode subjuntiu
Present
| vingui, vinga (val.), vengui (bal.), véngui (bal.) |
| vinguis, vingues (val.), venguis (bal.), vénguis (bal.) |
| vingui, vinga (val.), vengui (bal.), véngui (bal.) |
| vinguem, venguem (bal.) |
| vingueu, vengueu (bal.) |
| vinguin, vinguen (val.), vénguin (bal.) |
Perfet
| hagi (haja) vingut, hagi (haja) vengut (bal.) |
| hagis (hages) vingut, hagis (hages) vengut (bal.) |
| hagi (haja) vingut, hagi (haja) vengut (bal.) |
| hàgim (hàgem) vingut, hàgim (hàgem) vengut (bal.) |
| hàgiu (hàgeu) vingut, hàgiu (hàgeu) vengut (bal.) |
| hagin (hagen) vingut, hagin (hagen) vengut (bal.) |
Imperfet
| vingués, vinguera (val.), vengués (bal.) |
| vinguessis, vingueres (val.), vinguesses, venguessis (bal.) |
| vingués, vinguera (val.), vengués (bal.) |
| vinguéssim, vinguérem (val.), vinguéssem, venguéssim (bal.) |
| vinguéssiu, vinguéreu (val.), vinguésseu, venguéssiu (bal.) |
| vinguessin, vingueren (val.), vinguessen, venguessin (bal.) |
Plusquamperfet
| hagués (haguera) vingut, hagués (haguera) vengut (bal.) |
| haguessis (hagueres) vingut, haguessis (hagueres) vengut (bal.) |
| hagués (haguera) vingut, hagués (haguera) vengut (bal.) |
| haguéssim (haguérem) vingut, haguéssim (haguérem) vengut (bal.) |
| haguéssiu (haguéreu) vingut, haguéssiu (haguéreu) vengut (bal.) |
| haguessin (hagueren) vingut, haguessin (hagueren) vengut (bal.) |
Mode imperatiu
Present
| vine |
| vingui, vinga (val.), vengui (bal.), véngui (bal.) |
| vinguem, venguem (bal.) |
| veniu |
| vinguin, vinguen (val.), venguin (bal.), vénguin (bal.) |
Formes no personals
Formes no personals
| Infinitiu | venir / vindre |
|---|---|
| Infinitiu compost | haver vingut, haver vengut (bal.) |
| Gerundi | venint |
| Gerundi compost | havent vingut, havent vengut (bal.) |
| Participi | vingut, vengut (bal.) , vinguda, venguda (bal.) , vinguts, venguts (bal.) , vingudes, vengudes (bal.) |
Definició
- Desplaçar-se vers el lloc on és l'interlocutor.
- Vols venir? Ja vinc.
- Aparèixer el següent en una successió.
- Després de l'estació de Montgat ve el Masnou.
- Provenir, tenir com a origen.
- La patata ve d'Amèrica.
- Succeir-se una cosa a una altra.
- L'any que ve.
- Inferir, ser conseqüència una cosa d'una altra.
- Amb les pluges vindrà el fred.
- Iniciar-se algun afecte o sensació.
- Em vénen ganes de menjar.
- L'infinitiu que segueix, realitzar-se aproximadament.
- Tots dos vénen a dir el mateix.
- enfonsar-se
La definició del verb prové del Viccionari i està sotmesa a les condicions de la llicència Creative Commons Reconeixement-CompartirIgual (CC BY-SA 3.0). Podeu millorar-la editant la seva entrada al Viccionari.
Abreviatures
- cent. forma verbal d'ús en la variant central i nord-occidental
- val. forma verbal d'ús en la variant valenciana
- bal. forma verbal d'ús en la variant balear
- ort. pre-2017. forma vàlida en l'ortografia anterior a l'any 2017