vanagloriar-se
Indicatiu Subjuntiu Imperatiu Formes no personals Definició
Mode indicatiu
Present
| vanaglorio (cent.), vanaglorie (val.), vanaglorii (bal.) |
| vanaglories |
| vanagloria |
| vanagloriem, vanagloriam (bal.) |
| vanaglorieu, vanagloriau (bal.) |
| vanaglorien |
Perfet
| he vanagloriat |
| has vanagloriat |
| ha vanagloriat |
| hem vanagloriat |
| heu vanagloriat |
| han vanagloriat |
Imperfet
| vanagloriava |
| vanagloriaves |
| vanagloriava |
| vanagloriàvem |
| vanagloriàveu |
| vanagloriaven |
Plusquamperfet
| havia vanagloriat |
| havies vanagloriat |
| havia vanagloriat |
| havíem vanagloriat |
| havíeu vanagloriat |
| havien vanagloriat |
Passat simple
| vanaglorií |
| vanagloriares |
| vanaglorià |
| vanagloriàrem |
| vanagloriàreu |
| vanagloriaren |
Passat perifràstic
| vaig vanagloriar |
| vas (vares) vanagloriar |
| va vanagloriar |
| vam (vàrem) vanagloriar |
| vau (vàreu) vanagloriar |
| van (varen) vanagloriar |
Passat anterior
| haguí vanagloriat |
| hagueres vanagloriat |
| hagué vanagloriat |
| haguérem vanagloriat |
| haguéreu vanagloriat |
| hagueren vanagloriat |
Passat anterior perifràstic
| vaig haver vanagloriat |
| vas haver vanagloriat |
| va haver vanagloriat |
| vam haver vanagloriat |
| vau haver vanagloriat |
| van haver vanagloriat |
Futur
| vanagloriaré |
| vanagloriaràs |
| vanagloriarà |
| vanagloriarem |
| vanagloriareu |
| vanagloriaran |
Futur perfet
| hauré vanagloriat |
| hauràs vanagloriat |
| haurà vanagloriat |
| haurem vanagloriat |
| haureu vanagloriat |
| hauran vanagloriat |
Condicional
| vanagloriaria |
| vanagloriaries |
| vanagloriaria |
| vanagloriaríem |
| vanagloriaríeu |
| vanagloriarien |
Condicional perfet
| hauria (haguera) vanagloriat |
| hauries (hagueres) vanagloriat |
| hauria (haguera) vanagloriat |
| hauríem (haguérem) vanagloriat |
| hauríeu (haguéreu) vanagloriat |
| haurien (hagueren) vanagloriat |
Mode subjuntiu
Present
| vanagloriï, vanaglorie (val.) |
| vanagloriïs, vanaglories (val.) |
| vanagloriï, vanaglorie (val.) |
| vanagloriem |
| vanaglorieu |
| vanagloriïn, vanaglorien (val.) |
Perfet
| hagi (haja) vanagloriat |
| hagis (hages) vanagloriat |
| hagi (haja) vanagloriat |
| hàgim (hàgem) vanagloriat |
| hàgiu (hàgeu) vanagloriat |
| hagin (hagen) vanagloriat |
Imperfet
| vanagloriés, vanagloriara (val.), vanagloriàs (val., bal.) |
| vanagloriessis, vanagloriares (val.), vanagloriassis (bal.), vanagloriesses, vanagloriasses (val., bal.) |
| vanagloriés, vanagloriara (val.), vanagloriàs (val., bal.) |
| vanagloriéssim, vanagloriàrem (val.), vanagloriàssim (bal.), vanagloriéssem, vanagloriàssem (val., bal.) |
| vanagloriéssiu, vanagloriàreu (val.), vanagloriàssiu (bal.), vanagloriésseu, vanagloriàsseu (val., bal.) |
| vanagloriessin, vanagloriaren (val.), vanagloriassin (bal.), vanagloriessen, vanagloriassen (val., bal.) |
Plusquamperfet
| hagués (haguera) vanagloriat |
| haguessis (hagueres) vanagloriat |
| hagués (haguera) vanagloriat |
| haguéssim (haguérem) vanagloriat |
| haguéssiu (haguéreu) vanagloriat |
| haguessin (hagueren) vanagloriat |
Mode imperatiu
Present
| vanagloria |
| vanagloriï, vanaglorie (val.) |
| vanagloriem |
| vanaglorieu, vanagloriau (bal.) |
| vanagloriïn, vanaglorien (val.) |
Formes no personals
Formes no personals
| Infinitiu | vanagloriar-se |
|---|---|
| Infinitiu compost | haver vanagloriat |
| Gerundi | vanagloriant |
| Gerundi compost | havent vanagloriat |
| Participi | vanagloriat , vanagloriada , vanagloriats , vanagloriades |
Definició
- Jactar-se del propi saber, presumir molt de les pròpies qualitats o accions.
La definició del verb prové del Viccionari i està sotmesa a les condicions de la llicència Creative Commons Reconeixement-CompartirIgual (CC BY-SA 3.0). Podeu millorar-la editant la seva entrada al Viccionari.
Abreviatures
- cent. forma verbal d'ús en la variant central i nord-occidental
- val. forma verbal d'ús en la variant valenciana
- bal. forma verbal d'ús en la variant balear
- ort. pre-2017. forma vàlida en l'ortografia anterior a l'any 2017