urgir
Indicatiu Subjuntiu Imperatiu Formes no personals Definició
Mode indicatiu
Present
| urgeixo (cent.), urgesc (val., bal.), urgisc (val.) |
| urgeixes, urgixes (val.) |
| urgeix, urgix (val.) |
| urgim |
| urgiu |
| urgeixen, urgixen (val.) |
Perfet
| he urgit |
| has urgit |
| ha urgit |
| hem urgit |
| heu urgit |
| han urgit |
Imperfet
| urgia |
| urgies |
| urgia |
| urgíem |
| urgíeu |
| urgien |
Plusquamperfet
| havia urgit |
| havies urgit |
| havia urgit |
| havíem urgit |
| havíeu urgit |
| havien urgit |
Passat simple
| urgí |
| urgires |
| urgí |
| urgírem |
| urgíreu |
| urgiren |
Passat perifràstic
| vaig urgir |
| vas (vares) urgir |
| va urgir |
| vam (vàrem) urgir |
| vau (vàreu) urgir |
| van (varen) urgir |
Passat anterior
| haguí urgit |
| hagueres urgit |
| hagué urgit |
| haguérem urgit |
| haguéreu urgit |
| hagueren urgit |
Passat anterior perifràstic
| vaig haver urgit |
| vas haver urgit |
| va haver urgit |
| vam haver urgit |
| vau haver urgit |
| van haver urgit |
Futur
| urgiré |
| urgiràs |
| urgirà |
| urgirem |
| urgireu |
| urgiran |
Futur perfet
| hauré urgit |
| hauràs urgit |
| haurà urgit |
| haurem urgit |
| haureu urgit |
| hauran urgit |
Condicional
| urgiria |
| urgiries |
| urgiria |
| urgiríem |
| urgiríeu |
| urgirien |
Condicional perfet
| hauria (haguera) urgit |
| hauries (hagueres) urgit |
| hauria (haguera) urgit |
| hauríem (haguérem) urgit |
| hauríeu (haguéreu) urgit |
| haurien (hagueren) urgit |
Mode subjuntiu
Present
| urgeixi, urgesca / urgisca (val.), urgesqui (bal.) |
| urgeixis, urgesques / urgisques (val.), urgesquis (bal.) |
| urgeixi, urgesca / urgisca (val.), urgesqui (bal.) |
| urgim, urgiguem (bal.) |
| urgiu, urgigueu (bal.) |
| urgeixin, urgesquen / urgisquen (val.), urgesquin (bal.) |
Perfet
| hagi (haja) urgit |
| hagis (hages) urgit |
| hagi (haja) urgit |
| hàgim (hàgem) urgit |
| hàgiu (hàgeu) urgit |
| hagin (hagen) urgit |
Imperfet
| urgís, urgira (val.) |
| urgissis, urgires (val.), urgisses |
| urgís, urgira (val.) |
| urgíssim, urgírem (val.), urgíssem |
| urgíssiu, urgíreu (val.), urgísseu |
| urgissin, urgiren (val.), urgissen |
Plusquamperfet
| hagués (haguera) urgit |
| haguessis (hagueres) urgit |
| hagués (haguera) urgit |
| haguéssim (haguérem) urgit |
| haguéssiu (haguéreu) urgit |
| haguessin (hagueren) urgit |
Mode imperatiu
Present
| urgeix, urgix (val.) |
| urgeixi, urgesca / urgisca (val.), urgesqui (bal.) |
| urgim, urgiguem (bal.) |
| urgiu |
| urgeixin, urgesquen / urgisquen (val.), urgesquin (bal.) |
Formes no personals
Formes no personals
| Infinitiu | urgir |
|---|---|
| Infinitiu compost | haver urgit |
| Gerundi | urgint |
| Gerundi compost | havent urgit |
| Participi | urgit , urgida , urgits , urgides |
Definició
- Una acció, ésser urgent.
La definició del verb prové del Viccionari i està sotmesa a les condicions de la llicència Creative Commons Reconeixement-CompartirIgual (CC BY-SA 3.0). Podeu millorar-la editant la seva entrada al Viccionari.
Abreviatures
- cent. forma verbal d'ús en la variant central i nord-occidental
- val. forma verbal d'ús en la variant valenciana
- bal. forma verbal d'ús en la variant balear
- ort. pre-2017. forma vàlida en l'ortografia anterior a l'any 2017