tenir
Indicatiu Subjuntiu Imperatiu Formes no personals Definició
Mode indicatiu
Present
| tinc, tenc (bal.) |
| tens |
| té |
| tenim |
| teniu |
| tenen |
Perfet
| he tingut, he tengut (bal.) |
| has tingut, has tengut (bal.) |
| ha tingut, ha tengut (bal.) |
| hem tingut, hem tengut (bal.) |
| heu tingut, heu tengut (bal.) |
| han tingut, han tengut (bal.) |
Imperfet
| tenia |
| tenies |
| tenia |
| teníem |
| teníeu |
| tenien |
Plusquamperfet
| havia tingut, havia tengut (bal.) |
| havies tingut, havies tengut (bal.) |
| havia tingut, havia tengut (bal.) |
| havíem tingut, havíem tengut (bal.) |
| havíeu tingut, havíeu tengut (bal.) |
| havien tingut, havien tengut (bal.) |
Passat simple
| tinguí, tenguí (bal.) |
| tingueres, tengueres (bal.) |
| tingué, tengué (bal.) |
| tinguérem, tenguérem (bal.) |
| tinguéreu, tenguéreu (bal.) |
| tingueren, tengueren (bal.) |
Passat perifràstic
| vaig tenir / tindre |
| vas (vares) tenir / tindre |
| va tenir / tindre |
| vam (vàrem) tenir / tindre |
| vau (vàreu) tenir / tindre |
| van (varen) tenir / tindre |
Passat anterior
| haguí tingut, haguí tengut (bal.) |
| hagueres tingut, hagueres tengut (bal.) |
| hagué tingut, hagué tengut (bal.) |
| haguérem tingut, haguérem tengut (bal.) |
| haguéreu tingut, haguéreu tengut (bal.) |
| hagueren tingut, hagueren tengut (bal.) |
Passat anterior perifràstic
| vaig haver tingut, vaig haver tengut (bal.) |
| vas haver tingut, vas haver tengut (bal.) |
| va haver tingut, va haver tengut (bal.) |
| vam haver tingut, vam haver tengut (bal.) |
| vau haver tingut, vau haver tengut (bal.) |
| van haver tingut, van haver tengut (bal.) |
Futur
| tindré, tendré (bal.) |
| tindràs, tendràs (bal.) |
| tindrà, tendrà (bal.) |
| tindrem, tendrem (bal.) |
| tindreu, tendreu (bal.) |
| tindran, tendran (bal.) |
Futur perfet
| hauré tingut, hauré tengut (bal.) |
| hauràs tingut, hauràs tengut (bal.) |
| haurà tingut, haurà tengut (bal.) |
| haurem tingut, haurem tengut (bal.) |
| haureu tingut, haureu tengut (bal.) |
| hauran tingut, hauran tengut (bal.) |
Condicional
| tindria, tendria (bal.) |
| tindries, tendries (bal.) |
| tindria, tendria (bal.) |
| tindríem, tendríem (bal.) |
| tindríeu, tendríeu (bal.) |
| tindrien, tendrien (bal.) |
Condicional perfet
| hauria (haguera) tingut, hauria (haguera) tengut (bal.) |
| hauries (hagueres) tingut, hauries (hagueres) tengut (bal.) |
| hauria (haguera) tingut, hauria (haguera) tengut (bal.) |
| hauríem (haguérem) tingut, hauríem (haguérem) tengut (bal.) |
| hauríeu (haguéreu) tingut, hauríeu (haguéreu) tengut (bal.) |
| haurien (hagueren) tingut, haurien (hagueren) tengut (bal.) |
Mode subjuntiu
Present
| tingui, tinga (val.), tengui (bal.) |
| tinguis, tingues (val.), tengues / tenguis (bal.) |
| tingui, tinga (val.), tengui (bal.) |
| tinguem, tenguem (bal.) |
| tingueu, tengueu (bal.) |
| tinguin, tinguen (val.), tenguin (bal.) |
Perfet
| hagi (haja) tingut, hagi (haja) tengut (bal.) |
| hagis (hages) tingut, hagis (hages) tengut (bal.) |
| hagi (haja) tingut, hagi (haja) tengut (bal.) |
| hàgim (hàgem) tingut, hàgim (hàgem) tengut (bal.) |
| hàgiu (hàgeu) tingut, hàgiu (hàgeu) tengut (bal.) |
| hagin (hagen) tingut, hagin (hagen) tengut (bal.) |
Imperfet
| tingués, tinguera (val.), tengués (bal.) |
| tinguessis, tingueres (val.), tinguesses, tenguessis (bal.) |
| tingués, tinguera (val.), tengués (bal.) |
| tinguéssim, tinguérem (val.), tinguéssem, tenguéssim (bal.) |
| tinguéssiu, tinguéreu (val.), tinguésseu, tenguéssiu (bal.) |
| tinguessin, tingueren (val.), tinguessen, tenguessin (bal.) |
Plusquamperfet
| hagués (haguera) tingut, hagués (haguera) tengut (bal.) |
| haguessis (hagueres) tingut, haguessis (hagueres) tengut (bal.) |
| hagués (haguera) tingut, hagués (haguera) tengut (bal.) |
| haguéssim (haguérem) tingut, haguéssim (haguérem) tengut (bal.) |
| haguéssiu (haguéreu) tingut, haguéssiu (haguéreu) tengut (bal.) |
| haguessin (hagueren) tingut, haguessin (hagueren) tengut (bal.) |
Mode imperatiu
Present
| ten / tingues / té, tin (val.) |
| tingui, tinga (val.), tengui (bal.) |
| tinguem, tenguem (bal.) |
| teniu, tingueu |
| tinguin, tinguen (val.), tenguin (bal.) |
Formes no personals
Formes no personals
| Infinitiu | tenir / tindre |
|---|---|
| Infinitiu compost | haver tingut, haver tengut (bal.) |
| Gerundi | tenint |
| Gerundi compost | havent tingut, havent tengut (bal.) |
| Participi | tingut, tengut (bal.) , tinguda, tenguda (bal.) , tinguts, tenguts (bal.) , tingudes, tengudes (bal.) |
Definició
- Expressar pertinença o possessió.
- Agafar fermament una cosa impedint que caigui una cosa.
- Considerar una persona, fer-se una opinió.
La definició del verb prové del Viccionari i està sotmesa a les condicions de la llicència Creative Commons Reconeixement-CompartirIgual (CC BY-SA 3.0). Podeu millorar-la editant la seva entrada al Viccionari.
Abreviatures
- cent. forma verbal d'ús en la variant central i nord-occidental
- val. forma verbal d'ús en la variant valenciana
- bal. forma verbal d'ús en la variant balear
- ort. pre-2017. forma vàlida en l'ortografia anterior a l'any 2017