enfrontar
Indicatiu Subjuntiu Imperatiu Formes no personals Definició
Mode indicatiu
Present
| enfronto (cent.), enfronte (val.), enfront (bal.) |
| enfrontes |
| enfronta |
| enfrontem, enfrontam (bal.) |
| enfronteu, enfrontau (bal.) |
| enfronten |
Perfet
| he enfrontat |
| has enfrontat |
| ha enfrontat |
| hem enfrontat |
| heu enfrontat |
| han enfrontat |
Imperfet
| enfrontava |
| enfrontaves |
| enfrontava |
| enfrontàvem |
| enfrontàveu |
| enfrontaven |
Plusquamperfet
| havia enfrontat |
| havies enfrontat |
| havia enfrontat |
| havíem enfrontat |
| havíeu enfrontat |
| havien enfrontat |
Passat simple
| enfrontí |
| enfrontares |
| enfrontà |
| enfrontàrem |
| enfrontàreu |
| enfrontaren |
Passat perifràstic
| vaig enfrontar |
| vas (vares) enfrontar |
| va enfrontar |
| vam (vàrem) enfrontar |
| vau (vàreu) enfrontar |
| van (varen) enfrontar |
Passat anterior
| haguí enfrontat |
| hagueres enfrontat |
| hagué enfrontat |
| haguérem enfrontat |
| haguéreu enfrontat |
| hagueren enfrontat |
Passat anterior perifràstic
| vaig haver enfrontat |
| vas haver enfrontat |
| va haver enfrontat |
| vam haver enfrontat |
| vau haver enfrontat |
| van haver enfrontat |
Futur
| enfrontaré |
| enfrontaràs |
| enfrontarà |
| enfrontarem |
| enfrontareu |
| enfrontaran |
Futur perfet
| hauré enfrontat |
| hauràs enfrontat |
| haurà enfrontat |
| haurem enfrontat |
| haureu enfrontat |
| hauran enfrontat |
Condicional
| enfrontaria |
| enfrontaries |
| enfrontaria |
| enfrontaríem |
| enfrontaríeu |
| enfrontarien |
Condicional perfet
| hauria (haguera) enfrontat |
| hauries (hagueres) enfrontat |
| hauria (haguera) enfrontat |
| hauríem (haguérem) enfrontat |
| hauríeu (haguéreu) enfrontat |
| haurien (hagueren) enfrontat |
Mode subjuntiu
Present
| enfronti, enfronte (val.) |
| enfrontis, enfrontes (val.) |
| enfronti, enfronte (val.) |
| enfrontem |
| enfronteu |
| enfrontin, enfronten (val.) |
Perfet
| hagi (haja) enfrontat |
| hagis (hages) enfrontat |
| hagi (haja) enfrontat |
| hàgim (hàgem) enfrontat |
| hàgiu (hàgeu) enfrontat |
| hagin (hagen) enfrontat |
Imperfet
| enfrontés, enfrontara (val.), enfrontàs (val., bal.) |
| enfrontessis, enfrontares (val.), enfrontassis (bal.), enfrontesses, enfrontasses (val., bal.) |
| enfrontés, enfrontara (val.), enfrontàs (val., bal.) |
| enfrontéssim, enfrontàrem (val.), enfrontàssim (bal.), enfrontéssem, enfrontàssem (val., bal.) |
| enfrontéssiu, enfrontàreu (val.), enfrontàssiu (bal.), enfrontésseu, enfrontàsseu (val., bal.) |
| enfrontessin, enfrontaren (val.), enfrontassin (bal.), enfrontessen, enfrontassen (val., bal.) |
Plusquamperfet
| hagués (haguera) enfrontat |
| haguessis (hagueres) enfrontat |
| hagués (haguera) enfrontat |
| haguéssim (haguérem) enfrontat |
| haguéssiu (haguéreu) enfrontat |
| haguessin (hagueren) enfrontat |
Mode imperatiu
Present
| enfronta |
| enfronti, enfronte (val.) |
| enfrontem |
| enfronteu, enfrontau (bal.) |
| enfrontin, enfronten (val.) |
Formes no personals
Formes no personals
| Infinitiu | enfrontar |
|---|---|
| Infinitiu compost | haver enfrontat |
| Gerundi | enfrontant |
| Gerundi compost | havent enfrontat |
| Participi | enfrontat , enfrontada , enfrontats , enfrontades |
Definició
- Posar coses, persones o animals de manera que els fronts s'estiguin mirant mútuament.
- Predisposar a persones perquè lluitin, discuteixin o competeixin entre elles.
- Fer que dues persones o grups de persones contrastin opinions diferents.
- Donar la cara als problemes (posar-hi el front).
La definició del verb prové del Viccionari i està sotmesa a les condicions de la llicència Creative Commons Reconeixement-CompartirIgual (CC BY-SA 3.0). Podeu millorar-la editant la seva entrada al Viccionari.
Abreviatures
- cent. forma verbal d'ús en la variant central i nord-occidental
- val. forma verbal d'ús en la variant valenciana
- bal. forma verbal d'ús en la variant balear
- ort. pre-2017. forma vàlida en l'ortografia anterior a l'any 2017