caure
Indicatiu Subjuntiu Imperatiu Formes no personals Definició
Mode indicatiu
Present
| caic |
| caus |
| cau |
| caiem, caem (val.), queim (bal.) |
| caieu, caeu (val.), queis (bal.) |
| cauen |
Perfet
| he caigut |
| has caigut |
| ha caigut |
| hem caigut |
| heu caigut |
| han caigut |
Imperfet
| queia |
| queies |
| queia |
| quèiem / quéiem |
| quèieu / quéieu |
| queien |
Plusquamperfet
| havia caigut |
| havies caigut |
| havia caigut |
| havíem caigut |
| havíeu caigut |
| havien caigut |
Passat simple
| caiguí |
| caigueres |
| caigué |
| caiguérem |
| caiguéreu |
| caigueren |
Passat perifràstic
| vaig caure |
| vas (vares) caure |
| va caure |
| vam (vàrem) caure |
| vau (vàreu) caure |
| van (varen) caure |
Passat anterior
| haguí caigut |
| hagueres caigut |
| hagué caigut |
| haguérem caigut |
| haguéreu caigut |
| hagueren caigut |
Passat anterior perifràstic
| vaig haver caigut |
| vas haver caigut |
| va haver caigut |
| vam haver caigut |
| vau haver caigut |
| van haver caigut |
Futur
| cauré |
| cauràs |
| caurà |
| caurem |
| caureu |
| cauran |
Futur perfet
| hauré caigut |
| hauràs caigut |
| haurà caigut |
| haurem caigut |
| haureu caigut |
| hauran caigut |
Condicional
| cauria |
| cauries |
| cauria |
| cauríem |
| cauríeu |
| caurien |
Condicional perfet
| hauria (haguera) caigut |
| hauries (hagueres) caigut |
| hauria (haguera) caigut |
| hauríem (haguérem) caigut |
| hauríeu (haguéreu) caigut |
| haurien (hagueren) caigut |
Mode subjuntiu
Present
| caigui, caiga (val.) |
| caiguis, caigues (val.) |
| caigui, caiga (val.) |
| caiguem |
| caigueu |
| caiguin, caiguen (val.) |
Perfet
| hagi (haja) caigut |
| hagis (hages) caigut |
| hagi (haja) caigut |
| hàgim (hàgem) caigut |
| hàgiu (hàgeu) caigut |
| hagin (hagen) caigut |
Imperfet
| caigués, caiguera (val.) |
| caiguessis, caigueres (val.), caiguesses |
| caigués, caiguera (val.) |
| caiguéssim, caiguérem (val.), caiguéssem |
| caiguéssiu, caiguéreu (val.), caiguésseu |
| caiguessin, caigueren (val.), caiguessen |
Plusquamperfet
| hagués (haguera) caigut |
| haguessis (hagueres) caigut |
| hagués (haguera) caigut |
| haguéssim (haguérem) caigut |
| haguéssiu (haguéreu) caigut |
| haguessin (hagueren) caigut |
Mode imperatiu
Present
| cau |
| caigui, caiga (val.) |
| caiguem |
| caieu, caeu (val.), queis (bal.) |
| caiguin, caiguen (val.) |
Formes no personals
Formes no personals
| Infinitiu | caure |
|---|---|
| Infinitiu compost | haver caigut |
| Gerundi | caient, caent (val.) |
| Gerundi compost | havent caigut |
| Participi | caigut , caiguda , caiguts , caigudes |
Definició
- Precipitar-se cap a baix per pèrdua de l'equilibri o acció de la gravetat.
- Anar a parar involuntàriament a un lloc diferent.
- Pecar, cometre alguna falta.
- Tocar, esdevenir per atzar.
- Escaure's en cert temps o cert lloc.
- sucumbir
La definició del verb prové del Viccionari i està sotmesa a les condicions de la llicència Creative Commons Reconeixement-CompartirIgual (CC BY-SA 3.0). Podeu millorar-la editant la seva entrada al Viccionari.
Abreviatures
- cent. forma verbal d'ús en la variant central i nord-occidental
- val. forma verbal d'ús en la variant valenciana
- bal. forma verbal d'ús en la variant balear
- ort. pre-2017. forma vàlida en l'ortografia anterior a l'any 2017