arrufar
Indicatiu Subjuntiu Imperatiu Formes no personals Definició
Mode indicatiu
Present
| arrufo (cent.), arrufe (val.), arruf (bal.) |
| arrufes |
| arrufa |
| arrufem, arrufam (bal.) |
| arrufeu, arrufau (bal.) |
| arrufen |
Perfet
| he arrufat |
| has arrufat |
| ha arrufat |
| hem arrufat |
| heu arrufat |
| han arrufat |
Imperfet
| arrufava |
| arrufaves |
| arrufava |
| arrufàvem |
| arrufàveu |
| arrufaven |
Plusquamperfet
| havia arrufat |
| havies arrufat |
| havia arrufat |
| havíem arrufat |
| havíeu arrufat |
| havien arrufat |
Passat simple
| arrufí |
| arrufares |
| arrufà |
| arrufàrem |
| arrufàreu |
| arrufaren |
Passat perifràstic
| vaig arrufar |
| vas (vares) arrufar |
| va arrufar |
| vam (vàrem) arrufar |
| vau (vàreu) arrufar |
| van (varen) arrufar |
Passat anterior
| haguí arrufat |
| hagueres arrufat |
| hagué arrufat |
| haguérem arrufat |
| haguéreu arrufat |
| hagueren arrufat |
Passat anterior perifràstic
| vaig haver arrufat |
| vas haver arrufat |
| va haver arrufat |
| vam haver arrufat |
| vau haver arrufat |
| van haver arrufat |
Futur
| arrufaré |
| arrufaràs |
| arrufarà |
| arrufarem |
| arrufareu |
| arrufaran |
Futur perfet
| hauré arrufat |
| hauràs arrufat |
| haurà arrufat |
| haurem arrufat |
| haureu arrufat |
| hauran arrufat |
Condicional
| arrufaria |
| arrufaries |
| arrufaria |
| arrufaríem |
| arrufaríeu |
| arrufarien |
Condicional perfet
| hauria (haguera) arrufat |
| hauries (hagueres) arrufat |
| hauria (haguera) arrufat |
| hauríem (haguérem) arrufat |
| hauríeu (haguéreu) arrufat |
| haurien (hagueren) arrufat |
Mode subjuntiu
Present
| arrufi, arrufe (val.) |
| arrufis, arrufes (val.) |
| arrufi, arrufe (val.) |
| arrufem |
| arrufeu |
| arrufin, arrufen (val.) |
Perfet
| hagi (haja) arrufat |
| hagis (hages) arrufat |
| hagi (haja) arrufat |
| hàgim (hàgem) arrufat |
| hàgiu (hàgeu) arrufat |
| hagin (hagen) arrufat |
Imperfet
| arrufés, arrufara (val.), arrufàs (val., bal.) |
| arrufessis, arrufares (val.), arrufassis (bal.), arrufesses, arrufasses (val., bal.) |
| arrufés, arrufara (val.), arrufàs (val., bal.) |
| arruféssim, arrufàrem (val.), arrufàssim (bal.), arruféssem, arrufàssem (val., bal.) |
| arruféssiu, arrufàreu (val.), arrufàssiu (bal.), arrufésseu, arrufàsseu (val., bal.) |
| arrufessin, arrufaren (val.), arrufassin (bal.), arrufessen, arrufassen (val., bal.) |
Plusquamperfet
| hagués (haguera) arrufat |
| haguessis (hagueres) arrufat |
| hagués (haguera) arrufat |
| haguéssim (haguérem) arrufat |
| haguéssiu (haguéreu) arrufat |
| haguessin (hagueren) arrufat |
Mode imperatiu
Present
| arrufa |
| arrufi, arrufe (val.) |
| arrufem |
| arrufeu, arrufau (bal.) |
| arrufin, arrufen (val.) |
Formes no personals
Formes no personals
| Infinitiu | arrufar |
|---|---|
| Infinitiu compost | haver arrufat |
| Gerundi | arrufant |
| Gerundi compost | havent arrufat |
| Participi | arrufat , arrufada , arrufats , arrufades |
Definició
- Fer rufes el vent.
- Fer plecs cap enrere, . Encongir.
- Fer el gest de contraure la cara, mostrant arrugues, en senyal de desgrat o fàstic.
- Eriçar-se els cabells.
La definició del verb prové del Viccionari i està sotmesa a les condicions de la llicència Creative Commons Reconeixement-CompartirIgual (CC BY-SA 3.0). Podeu millorar-la editant la seva entrada al Viccionari.
Abreviatures
- cent. forma verbal d'ús en la variant central i nord-occidental
- val. forma verbal d'ús en la variant valenciana
- bal. forma verbal d'ús en la variant balear
- ort. pre-2017. forma vàlida en l'ortografia anterior a l'any 2017