abjurar
Indicatiu Subjuntiu Imperatiu Formes no personals Definició
Mode indicatiu
Present
| abjuro (cent.), abjure (val.), abjur (bal.) |
| abjures |
| abjura |
| abjurem, abjuram (bal.) |
| abjureu, abjurau (bal.) |
| abjuren |
Perfet
| he abjurat |
| has abjurat |
| ha abjurat |
| hem abjurat |
| heu abjurat |
| han abjurat |
Imperfet
| abjurava |
| abjuraves |
| abjurava |
| abjuràvem |
| abjuràveu |
| abjuraven |
Plusquamperfet
| havia abjurat |
| havies abjurat |
| havia abjurat |
| havíem abjurat |
| havíeu abjurat |
| havien abjurat |
Passat simple
| abjurí |
| abjurares |
| abjurà |
| abjuràrem |
| abjuràreu |
| abjuraren |
Passat perifràstic
| vaig abjurar |
| vas (vares) abjurar |
| va abjurar |
| vam (vàrem) abjurar |
| vau (vàreu) abjurar |
| van (varen) abjurar |
Passat anterior
| haguí abjurat |
| hagueres abjurat |
| hagué abjurat |
| haguérem abjurat |
| haguéreu abjurat |
| hagueren abjurat |
Passat anterior perifràstic
| vaig haver abjurat |
| vas haver abjurat |
| va haver abjurat |
| vam haver abjurat |
| vau haver abjurat |
| van haver abjurat |
Futur
| abjuraré |
| abjuraràs |
| abjurarà |
| abjurarem |
| abjurareu |
| abjuraran |
Futur perfet
| hauré abjurat |
| hauràs abjurat |
| haurà abjurat |
| haurem abjurat |
| haureu abjurat |
| hauran abjurat |
Condicional
| abjuraria |
| abjuraries |
| abjuraria |
| abjuraríem |
| abjuraríeu |
| abjurarien |
Condicional perfet
| hauria (haguera) abjurat |
| hauries (hagueres) abjurat |
| hauria (haguera) abjurat |
| hauríem (haguérem) abjurat |
| hauríeu (haguéreu) abjurat |
| haurien (hagueren) abjurat |
Mode subjuntiu
Present
| abjuri, abjure (val.) |
| abjuris, abjures (val.) |
| abjuri, abjure (val.) |
| abjurem |
| abjureu |
| abjurin, abjuren (val.) |
Perfet
| hagi (haja) abjurat |
| hagis (hages) abjurat |
| hagi (haja) abjurat |
| hàgim (hàgem) abjurat |
| hàgiu (hàgeu) abjurat |
| hagin (hagen) abjurat |
Imperfet
| abjurés, abjurara (val.), abjuràs (val., bal.) |
| abjuressis, abjurares (val.), abjurassis (bal.), abjuresses, abjurasses (val., bal.) |
| abjurés, abjurara (val.), abjuràs (val., bal.) |
| abjuréssim, abjuràrem (val.), abjuràssim (bal.), abjuréssem, abjuràssem (val., bal.) |
| abjuréssiu, abjuràreu (val.), abjuràssiu (bal.), abjurésseu, abjuràsseu (val., bal.) |
| abjuressin, abjuraren (val.), abjurassin (bal.), abjuressen, abjurassen (val., bal.) |
Plusquamperfet
| hagués (haguera) abjurat |
| haguessis (hagueres) abjurat |
| hagués (haguera) abjurat |
| haguéssim (haguérem) abjurat |
| haguéssiu (haguéreu) abjurat |
| haguessin (hagueren) abjurat |
Mode imperatiu
Present
| abjura |
| abjuri, abjure (val.) |
| abjurem |
| abjureu, abjurau (bal.) |
| abjurin, abjuren (val.) |
Formes no personals
Formes no personals
| Infinitiu | abjurar |
|---|---|
| Infinitiu compost | haver abjurat |
| Gerundi | abjurant |
| Gerundi compost | havent abjurat |
| Participi | abjurat , abjurada , abjurats , abjurades |
Definició
- Desdir-se, retractar-se solemnement i amb jurament d'un error o heretgia.
La definició del verb prové del Viccionari i està sotmesa a les condicions de la llicència Creative Commons Reconeixement-CompartirIgual (CC BY-SA 3.0). Podeu millorar-la editant la seva entrada al Viccionari.
Abreviatures
- cent. forma verbal d'ús en la variant central i nord-occidental
- val. forma verbal d'ús en la variant valenciana
- bal. forma verbal d'ús en la variant balear
- ort. pre-2017. forma vàlida en l'ortografia anterior a l'any 2017